Een dagboek draait om ervaringen, indrukken en herinneringen – zowel de goede als de minder goede. Alleen de gelukkige momenten vastleggen voor het nageslacht zou geen recht doen aan de Strive Diaries . Het leven van de atleten van het Canyon Factory Enduro Team zit vol hoogte- en dieptepunten, die we graag met jullie delen. We zouden alleen maar kunnen schrijven over de fantastische trails in Chili, maar in dit artikel willen we jullie ook vertellen over de tegenslagen.
Onze reis naar Chili was in veel opzichten een reis naar het onbekende. Naast de logistieke oneffenheden waren we vooral verrast door de ongelooflijk dynamische mountainbikescene. Enduro wordt in Chili met toewijding beleefd - daar zouden veel Europese landen een les uit kunnen leren. Het Zuid-Amerikaanse land verdiende het absoluut om gastheer te zijn van de openingsronde van de Enduro World Series (EWS) 2014.
Om onze tijd in Chili optimaal te benutten, reisden we met een grotere crew dan gebruikelijk. Onze voorbereiding op de eerste EWS-race was volledig gepland met trainingssessies, filmopnames en fotoshoots. Je kunt uitkijken naar de video's en foto's. Nadat de opnames waren afgerond, namen we het op tegen de concurrentie tijdens de Montenbaik Enduro 2014 warming-up race in La Parva. De concurrentie had de afgelopen maanden zeker niet stilgezeten. Fabien Barel eindigde als vijfde en Ines Thoma wist zelfs een podiumplaats te bemachtigen met een derde plek.
Ludo May, onze nieuwe Zwitserse rijder, was na de race nog enthousiaster over het seizoen: "Deze trip naar Chili is mijn eerste met mijn nieuwe team. Het is geweldig om de CFET-crew, inclusief mijn manager en monteurs, aan mijn zijde te hebben. Ik voel me onderdeel van een grote familie! Helaas vertraagde een klein mechanisch probleem me tijdens de race in La Parva, maar ik heb wel een aantal goede etappes kunnen rijden. Dat geeft me veel vertrouwen voor de Enduro World Series." Na ons debuut in Antigrip Country reisden we vol vertrouwen vijf uur zuidwaarts naar Nevados de Chillan voor de langverwachte start van de EWS. Donderdag en vrijdag stonden in het teken van training. Het weekend bood twee racedagen, elk met drie speciale etappes. We hadden het dus zeker druk.
"Ik voel me onderdeel van een grote familie!"
Ines beschrijft haar opwinding voor de eerste EWS-race als volgt: "Ik denk dat iedereen een beetje nerveus is. Je weet eigenlijk niet wat je kunt verwachten, ook al heb je het gevoel dat je al duizend keer hebt geracet. Het is toch weer iets bijzonders om hier te zijn. De circuits zijn echt geweldig, het weer is perfect, en daarom ben ik zo enthousiast!"
De eerste etappe liet al zien dat niet alleen de topfavorieten maar ook een aantal nieuwkomers dit jaar te verwachten zijn. Toen Fabien echter over de finish kwam, hield iedereen even op adem. Wat is er gebeurd?
Fabien over een dag die hij waarschijnlijk nooit zal vergeten: “Ik had nooit durven dromen wat er op de eerste dag, in de eerste etappe, zou gebeuren. Ik ging de eerste bocht in als een vijftienjarige jongen, scheurde met volle snelheid door het zand, driftte en stuiterde over het parcours. Ik had er blind vertrouwen in dat me niets kon overkomen. Zelfs na twintig jaar race-ervaring kan ik dat soort opwinding gewoon niet bedwingen. Halverwege vloog ik met 40 km/u over mijn stuur en belandde met mijn hoofd in het zand. Mijn rug raakte op een manier die absoluut niet had mogen gebeuren en ik gleed vijf meter een talud af. Na tien minuten was ik weer op het parcours. Ik kon me nauwelijks bewegen. Het lukte me om weer op mijn fiets te stappen en de finish te halen. Daarna ging ik naar de medische post. Na een lange controle besloot ik de tweede etappe aan te pakken. Had ik dat echt moeten doen voor een paar punten? Was het risico te groot? Had ik de volgende dag überhaupt wel moeten rijden?” Had ik me de eerste ronde zo voorgesteld? Veel vragen blijven onbeantwoord. Ik wist alleen zeker dat ik hier was om te fietsen en dat ik er alles aan wilde geven. Struikelen betekent niet dat je moet opgeven. Mijn motto is: Geef nooit op!
"Alleen omdat je struikelt, wil nog niet zeggen dat je moet blijven liggen. Mijn motto is: geef nooit op!”
Zondagochtend stond het definitieve einde voor Fabien vast. Geen gemakkelijke beslissing, maar absoluut de juiste, zo bleek tijdens het medisch onderzoek op dezelfde dag: breuk van een lendenwervel. Fabien was een haarbreedte verwijderd van een dwarslaesie. Van fietsen was in eerste instantie geen sprake, daar was het hele team het over eens.
Ondertussen vierde Ludo een geweldig debuut in zijn eerste EWS-race in Canyon Jersey met een 13e plaats. Joe Barnes kwam met een goed tempo binnen, maar had wat pech op de 25e plaats en Ines werd zesde in de damesrace.
Joe beschrijft zijn race als volgt: “In de aanloop volgde het ene hoogtepunt na het andere. Tijdens elke trainingsrit hadden we meer en meer plezier in de heuvels van Chili. Op de eerste etappe voelde ik me erg comfortabel op de fiets en deed ik het rustig aan. Daarna was ik klaar voor de fysiek veeleisende tweede etappe, die ik als 11e eindigde. Tot zover, zo goed. Ik was tevreden met de eerste dag en wist dat ik mezelf zondag echt kon pushen. De volgende dag begon met een vloeiend, snel, maar toch ontspannen parcours waar ik echt vol gas kon geven. Met een aanzienlijke verbetering klom ik in het klassement voor de laatste etappe. Deze etappe was helemaal mijn ding, vergelijkbaar met de trails in mijn thuisland Schotland. Mijn enthousiasme kende geen grenzen. Nadat ik een rotsachtig gedeelte iets te hard had genomen, liep mijn voorband plotseling leeg. Al snel was hij helemaal plat en ik had nog de helft van het parcours voor me. Ik deed er alles aan, maar moest verschillende renners laten passeren en verloor veel tijd op de concurrentie. Wat een teleurstelling! Met een 25e plaats heb ik toch nog wat punten verdiend.” Ik heb de finish gehaald, maar dat was niet mijn doel. Ik kan bijna niet wachten op de volgende races en moet vooral onthouden: doe het rustig aan op de rotsen.
We kijken met gemengde gevoelens terug op onze reis. Het had alles: pure euforie tijdens het fietsen op de Chileense trails, stille trots op onze wedstrijdresultaten, en toen de schok na Fabiens zware valpartij. Nu beginnen we aan de lange reis naar huis en nemen we de tijd om te herstellen voor het BIKE Festival in Riva. Heel erg bedankt voor alle goede wensen voor Fabien die we al hebben ontvangen. We moeten nu geduld hebben tot er verder onderzoek is gedaan. We hopen dat onze Fab zich snel weer een stuk beter voelt.